Dnia 12 kwietnia 1861 roku atak wojsk południa, na wierny wojskom północy Fort Sumter w Charleston w Karolinie Południowej, rozpoczął wojnę secesyjną między Konfederacyjnymi stanami południa, a Unijnymi stanami północy. Początkowo była to wojna o utrzymanie jedności kraju, a w poźniejszym okresie o wyzwolenie murzynów. Konflikt wynikał z wielu przyczyn społecznych, politycznych i gospodarczych prowadzących do podziału kraju na Północ i Południe. Następstwem czego było wystąpienie 11 południowych stanów z Unii i wybuch wojny. Ponad czteroletnia wojna domowa w historii zapisała się jako najbardziej krwawa spośród tych w których uczestniczyły Stany Zjednoczone. Udział w niej wzięło prawie 3,5 miliona żołnierzy z czego około 2 miliony po stronie Unii i około 1,5 milona po stronie Konfederacji. Zginęło około 670 tysięcy ludzi po obu stronach (350 tys. Unitów i 320 tys. Konfederatów). Była pierwszą w historii wojną na tak wielką skalę. Wojna ta raz na zawsze rozwiązała wiele z wcześniejszych problemów, a między innymi niewolnictwo i grożbę rozpadu kraju na Północ i Południe.